λ:ηρ

Νυχτώσανε τὰ χρόνια.
Ἄφτιαχτες περιόδους δέχονται γκρεμίσματα
γραμματεῖς χωρίς Μωυσή
ἀγάλματα δίχως Ἑρμὴ
καραβέλες δίχως Κολόμβο
σφύρα τὸ τώρα, εἶναι τὸ μεταχθές.
(Νικόλας Κάλας, Ὁδὸς Νικήτα Ράντου)
Όπου κι αν ταξιδέψω αναζητώ την οδό Νικήτα Ράντου.  Υπάρχει παντού.  Αρκεί να την αφουκραστείς.  Στην Αθήνα, ας πούμε, η οδός Ράντου διασχίζει τα ανήλιαγα δρομάκια στου Ψυρρή.  Εκεί που Πακιστανοί και Νιγηριανοί πρόσφυγες παραδίνονται [...]

Με αφορμή την πολύ καλή δουλειά που κάνει με τις ιστοσυναντήσεις ποιητικής μετάφρασης το Gravity and the Wind,  προτείνω την σύνταξη μιας ανθολογίας με ποιήματα ιστολόγων.

Για να γράψεις, μου είχε πει, πρέπει πρώτα να διαγράψεις.  Παίρνεις τον δρόμο που οδηγεί στη θάλασσα.  Μα όσο πλησιάζεις τόσο η θάλασσα τραβιέται μακρυά σου.  Κατεβαίνεις  ως τα θεμέλια των νησιών και πάλι δεν φτάνεις.  Βλέπεις τα υπόγεια ακρωτήρια και πάλι δεν φτάνεις.
Μετά από μέρες φτάνεις σε μια πόρτα.  Φαρδιά, σιδερένια, που άντεξε την [...]

Καὶ οὕτως͵ ὦ Γλαύκων͵ μῦθος ἐσώθη καὶ οὐκ ἀπώλετο͵ καὶ ἡμᾶς ἂν σώσειεν͵ ἂν πειθώμεθα αὐτῷ͵ καὶ τὸν τῆς Λήθης ποταμὸν εὖ διαβησόμεθα καὶ τὴν ψυχὴν οὐ μιανθησόμεθα. (Πολιτεία Ι.318)
Φτάνει μόνο να πιστέψεις, λίγο έστω, πως η ψυχή είναι αθάνατη.
Ως πού;  Ως πότε;
Η ψυχή που βαπτίζεται στον ποταμό της Λήθης
Η ψυχή που καταδύεται στον ποταμό [...]

Μέρες τώρα, κάθεται απέναντί μου στο τρένο προς την πόλη.  Σιωπηλή. Χτες μου μίλησε για πρώτη φορά.  I know too much to be happy μου είπε.  Παρατηρούσε τον κόσμο που ξεδιπλωνόταν έξω από το τρένο.  Ένα αστικό τοπίο που επαναλαμβανόταν.
I know too much to be happy.  Παρατηρούσε τις γειτονιές.  Τις πίσω αυλές.  Αυτές που χωρίστηκαν [...]

Ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση του τσοκ-τσοκ, που μόλις την είδα, να δηλώσω το αγαπημένο μου ποίημα (δες που θα γίνω δηλωσίας για χάρη ενός ΚΝΙτη!)
Πρόκειται για δύσκολη επιλογή. Το αγαπημένο μου ποίημα είναι τα εξής τρία: Η Ηλικία της Γλαυκής Θύμησης του Οδυσσέα Ελύτη, οι Αργοναύτες του Γιώργου Σεφέρη, και το Ζεϊμπέκικο του Διονύση Σαββόπουλου. [...]